|
Początki wsi:
Świlcza jest starą, ponadsześćsetletnią osadą, której korzenie sięgają XIV stulecia. Jej pierwotna nazwa brzmiała Svincza. Od początku swego istnienia Świlcza związana była z Rzeszowem. Należała do rozległych dóbr Jana Pakosławica - pierwszego pana na Rzeszowie, po nim (XV – XVI w.) do kolejnych jego sukcesorów. |
|
Właściciele:
W 1. połowie XVII wieku wieś przeszła w gospodarne ręce Mikołaja Spytka Ligęzy, kasztelana sandomierskiego. Zaopatrzył on swoją posiadłość świlecką, razem z sąsiednią Woliczką, w ustawę wiejską (ok. 1628 r.), regulującą stosunki pańszczyźniane wewnątrz wsi. Przetrwanie do czasów współczesnych tej ustawy stanowi ewenement w skali południowo – wschodniej Polski. Częste najazdy nieprzyjacielskie na te pograniczne ziemie – zwłaszcza okrutny najazd tatarski Kantymira Murzy z czerwca 1624 roku – a także dodatkowe niebezpieczeństwo wynikające z położenia wsi na głównym szlaku komunikacyjnym sprawiły, iż doskonały gospodarz, a przy tym niezgorszy strateg i wódz, kasztelan Ligęza, nakazał we wspomnianej ustawie obwarowanie i uzbrojenie wsi tak, aby mogła się ona skutecznie bronić przed Tatarami. W XVII i XVIII wieku Świlcza należała do znamienitych magnackich rodów: Ostrogskich, Lubomirskich i Potockich. Na przełomie XVIII i w XIX wieku przeszła w ręce hrabiów Skarbek-Borowskich. U schyłku XIX i w początkach XX wieku kilkusethektarowy majątek dworski wykupili Żydzi i rozparcelowali dając świlczanom możliwość powiększenia gospodarstw i tym samym wzrost zamożności. |
